In Memoriam

                        Fred Aué, 01-08-1937-------05-02-2009   

Een “verenigingsman” in hart en nieren, zo kun je Fred Aué het best karakteriseren. Nooit was hem iets teveel, altijd in de weer voor zijn orkesten.

Veel te vroeg en volkomen onverwacht is hij ons ontvallen.

Fred was letterlijk de “vliegende keep”, zowel van AMTG als Toccare. Op onnavolgbare wijze maakte hij zich een aantal jaren geleden het opzetten van websites meester en was terecht zo trots als een pauw, wanneer daarover positieve reacties kwamen. Hij vond het een uitdaging om de sites van beide orkesten zo actueel mogelijk te houden, plaatste veel links naar andere orkesten en zorgde ervoor dat alle informatie bij de juiste personen terechtkwam.

Velen zullen hem kennen van Festivals en concerten, waarbij hij altijd degene was, die ongevraagd de handen uit de mouwen stak en meehielp met stoelen sjouwen en lessenaars klaarzetten. Hij hield heel veel van Tokkelmuziek. Naast mandoline was hij ook een fervent banjo speler. Daarmee verraste hij jong en oud: hij speelde dolgraag de banjosolo in de Tanzsuite van Willy Althoff, maar ook als Banjo-Piet op Sinterklaasfeesten voor kleine kinderen was hij onovertroffen.

Als we speelden van oude, haast onleesbare, bladmuziek, vond hij het leuk om de partijen in de computer te zetten. “Want als je het haast niet kunt lezen, speel je niet met plezier”, was zijn motto. Het maandelijkse ledeninformatiebulletin van AMTG groeide onder zijn handen uit tot een klein formaat tijdschrift, waarin zelfs recepten, puzzels en citaten van beroemde musici een plaats kregen. De routebeschrijvingen naar de concertlocaties waren zo degelijk en duidelijk, daar kon de ANWB niet aan tippen!

Zo'n man verdient alle lintjes en medailles die er bestaan, dacht ik vaak. Maar daar zou hij niks van willen weten, zo zat hij niet in elkaar. Deze kleine man was groots, daarover zijn alle leden van AMTG en Toccare het eens.

Ons oprechte medeleven gaat uit naar zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen.

Ook wij zullen hem enorm missen, maar nooit vergeten!

Lenie Kerkhoven.